Ανοιξιάτικο

2015-01-27 19:18

Ήταν πάλι στο σκοτάδι

αναζήτησε με τα χέρια του την Άνοιξη

τα δάχτυλά του έπλεξαν σε δυο μπούκλες

χάιδεψε τα μαλλιά της

χάιδεψε το πρόσωπό του

φίλησε το μέτωπό της

το δάκρυ του κύλησε

γκρεμός το μάγουλο του, έπεσε

βρήκε στον αέρα

το δάκρυ απ’ το δικό της μάγουλο

ενωμένα έβρεξαν την γη

κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της

ανάβλυσε μια μελωδία

είχε γίνει βρέφος και πάλι

την ρώτησε «γιατί όλο φεύγεις

δεν είμαστε καλά μαζί;»

Όμως αυτή δεν απάντησε

γύρισε την πλάτη, να τον αφήσει

«Θα σ’ αγαπώ για πάντα!

Θα νιώθω πάντα ρίγος δίπλα σου!

Μη φεύγεις τόσο γρήγορα!»

Δεν γύρισε, άφησε μόνο μια υπόσχεση

 

Σε έναν ασθενή βλέπεις

την αξία της υγείας

στο πρόσωπο του δυστυχή

τι θα πει ευτυχία

κι ένας νεκρός  

θα πει τι είναι ζωή

κι εκείνη δεν ήθελε να διακινδυνεύτει

στα χέρια της συνήθειας

Καληνύχτα!